Hoe ik lid werd van de Zevende-dags Adventkerk

Ik ben lid geworden van de Zevende-dags Adventkerk door een persoonlijke keuze, na gebed, Bijbelstudie en een innerlijke overtuiging dat God mij riep tot een dieper, vollediger leven met Hem.

Mijn reis begon met vragen — over het leven, de waarheid, de toekomst. Toen ik de Bijbel begon te lezen met een open hart, ontdekte ik prachtige waarheden: over Jezus als mijn Verlosser, over Gods liefdevolle wet, over de sabbat, over gezondheid en profetie. Steeds weer klonk dezelfde uitnodiging:

“Volg Mij.”
– Jezus in Mattheüs 9:9

Ik kreeg Bijbelstudies van adventisten die niet alleen wisten wat ze geloofden, maar ook waarom — en dat sprak me aan. Ze dwongen me niet, ze nodigden me uit. Ik ging de boodschap zelf onderzoeken, net als de mensen in Berea:

“Deze onderzochten dagelijks de Schriften om te zien of deze dingen zo waren.”
– Handelingen 17:11

Toen ik overtuigd raakte van wat ik leerde — over Jezus’ genade, Zijn geboden, Zijn sabbat, en Zijn spoedige wederkomst — besloot ik me te laten dopen. Niet als traditie, maar als uiting van mijn keuze om Jezus te volgen. De doop is voor mij een begrafenis van mijn oude leven, en een opstanding tot een nieuw leven met Hem (Romeinen 6:3–4).

Ellen G. White schrijft:

“Doop betekent meer dan ritueel; het is een verbond van overgave, geloof en gehoorzaamheid.”
– Desire of Ages, p. 111 (vrije vertaling)

Na mijn doop werd ik opgenomen in de gemeente — als volwaardig lid van het lichaam van Christus (1 Korintiërs 12:27). Geen perfect lichaam, maar een gemeenschap van gelovigen die samen groeien, samen dienen, samen uitzien naar Jezus’ terugkomst.

Was mijn doop een ritueel van een sekte?

Toen ik mij liet dopen als Zevende-dags Adventist, was ik geen kind, maar iemand die bewust koos voor Jezus. In onze kerk dopen we mensen niet als baby’s, maar alleen wanneer ze zelf kunnen begrijpen wat het betekent om Jezus te volgen. Dat kan soms op jongere leeftijd zijn, maar altijd vanuit een vrijwillige, persoonlijke overtuiging. Mijn doop was dus geen automatische traditie, geen groepsdruk, en zeker geen geheimzinnig of magisch ritueel. Het was het resultaat van:

  • eigen Bijbelstudie

  • gebed en overtuiging door de Heilige Geest

  • een vrijwillige keuze om mijn leven aan Jezus te geven

De doop is voor mij niet zomaar een symbool, maar een openbare getuigenis: ik wil niet meer leven voor mezelf, maar voor Jezus. De Bijbel zegt:

“Wie gelooft en zich laat dopen, zal zalig worden.”
– Markus 16:16

En:

“Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood, opdat, zoals Christus uit de doden is opgewekt […] ook wij in nieuwheid van leven zouden wandelen.”
– Romeinen 6:4

Dat is mijn ervaring: een nieuwe start, met Jezus als middelpunt. De mensen om me heen moedigden me aan om Gods stem zelf te zoeken — niet blind een mens of kerk te volgen. Dat is juist het tegenovergestelde van een sekte.